RSS
Image

A History of Cocoa – 200 Years in Charts | Winton

https://www.winton.com/longer-view/cocoas-bittersweet-bounty

 

Fermentatiemethoden

De gisting van cacao elimineert het slijm, doodt het embryo, verbetert het uiterlijk van de cacaopeulen en veroorzaakt de veranderingen die later, in zijn industriële verwerking, de smaak en het aroma van chocolade zullen produceren. De fermentatiemethoden zijn verschillende en de belangrijkste zijn hieronder weergegeven.

NA DE OOGST VAN CACAO
Gebruikt door kleine producenten. Eenvoudig uit te voeren en minimale kosten. Het bestaat uit het opstapelen van verse cacaobonen op musaceaebladeren of ander materiaal dat ze van de grond scheidt. Verhoog de effectiviteit door gaten in de bladeren te maken en ze te kantelen om de fermentatie/gisting te versnellen. Om warmteverlies te voorkomen, is de stapel bedekt met bladeren, zakken, canvas of ander inert materiaal dat beschikbaar is in de productie-eenheid. De stapel moet worden omgedraaid door deze van de ene plaats naar de andere te verplaatsen voor een betere gisting en na elke beurt weer te bedekken. Het aantal dagen dat nodig is voor een goede gisting hangt af van het type cacao, Criollo hebben twee tot drie dagen nodig, Trinitario vijf tot zes en Forestero gedurende zes tot acht dagen.

FERMENTATIE IN HOUTEN DOZEN
Het is de meest voordelige methode wanneer grote hoeveelheden cacao beschikbaar zijn. Gebouwd met zoet hout (plat of saqui-saqui), met variabele afmetingen die gerelateerd zijn aan de hoeveelheid cacao die kan worden geoogst en verwerkt. De maximale hoogte is 90 cm en de breedte 1,20 cm, aanbevolen afmetingen zodat een arbeider van normale lengte de cacaomassa gemakkelijk kan verwerken. Aan de onderkant zijn de dozen voorzien van gaten of latten met een maximale afstand van 0,5 cm om afvoer van slijm en beluchting mogelijk te maken. Het boxsysteem moet ongeveer tussen de 15 en 20 cm van de vloer worden gescheiden. Hierdoor kan 800 kg verse cacao worden verwerkt, hoewel dit afhankelijk is van de boongrootte en het slijmgehalte. Een van de faciliteiten die het gebruik van de dozen biedt, is dat ze in verschillende vlakken kunnen worden geplaatst. De Trinitaire vergister is een bekend ontwerp van dozen gerangschikt in batterij, met een bepaalde helling of gekoppeld in een ladder met scheidbare scheidingswanden, om het draaien van cacao van de ene lade naar de andere te vergemakkelijken. Om een ​​goede gisting te bereiken, is draaien essentieel en moet het gistdeeg met houten schoppen van de ene lade naar de andere worden verwijderd. Het doel van draaien is om de ventilatie te verhogen en een homogene gisting van de hele massa te bereiken. De dozen moeten worden beschermd tegen het weer en vooral tegen de wind. Voordat de cacao wordt gefermenteerd, moet de binnenkant van de laden worden schoongemaakt om de overblijfselen van eerdere gistingen, insecten en schimmels te verwijderen. Schimmels kunnen de gisting en droging in vervuilde korrels overleven, hoewel het meestal voorkomt in gisting in stapels en manden. Als het drogen de vochtigheid van het graan niet tot 8% vermindert, verspreiden de schimmels zich, waardoor de kwaliteit van het opgeslagen product verandert. De gisting eindigt wanneer de temperatuur van de cacaomassa afneemt, de amandelen zwellen en krijgen een kleur met roze of lichte tonen. In het longitudinale gedeelte van een gefermenteerde boon moet in het midden een bleke kleur verschijnen, omgeven door een bruine cirkel die een goede gisting aangeeft, het interieur heeft scheuren en vertoont na drogen een donkerbruine kleur.

FERMENTATIE IN LADEN
Het bestaat uit het gebruik van laden met afmetingen van 120x80x10 cm, met de onderkant van latten met een breedte van minder dan 5 en niet groter dan 10 cm gescheiden door ongeveer 0,5 cm om ontkiemen mogelijk te maken. Met het dienblad met een hoogte van 10 cm kun je de bonen die een betere beluchting krijgen goed fermenteren. Om goede resultaten te verkrijgen, worden maximaal 5 trays gestapeld met een opvangbak als basis (5 tot 12 kg afhankelijk van de grootte) die beluchtingsregeling mogelijk maakt. De bovenste laden zijn bedekt met jute zakken om warmteverlies te verminderen. Het draaien wordt gedaan door de cacaomassa om de twee dagen te verwijderen om een ​​homogene gisting te bereiken. De laden worden van hun oorspronkelijke positie van onder naar boven gedraaid. Zelfs als het een enkele lade of stapel is, moet het bovenste gedeelte ervan opnieuw worden afgedekt met gebruikte zakken of ander inert materiaal. Draaien voorkomt ook verschijnen van schimmels. De hele stapel kan ook worden bekleed met zakken om warmteverlies te verminderen. Het heeft het voordeel van eenvoudige bediening, door meerdere stapels trays in een kleinere ruimte te plaatsen en het is ook mogelijk om ze te gebruiken om de cacaobonen te drogen. Een lade van 50x40x40 cm heeft een capaciteit van 72 kg natte cacao en 28 kg droog. Een van de grotere afmetingen zoals 100x70x60 heeft een capaciteit van 372 kg natte en 144 droge cacao. De laden kunnen worden geconstrueerd met nog grotere afmetingen, maar het verdient de voorkeur om die grootte te kiezen waarmee de laden comfortabel kunnen worden gehanteerd.

ALTERNATIEF: Er zijn andere varianten van fermentatietechnieken die verband houden met lokale gebruiken, gebruiken en tradities. Dit is het geval voor manden gemaakt van plantaardige of plastic vezels die zowel dienen voor de overdracht van verse cacao, fungeren als een gistmiddel en worden gebruikt om de cacao op te slaan waarvan de kleine producent profiteert. Natuurlijk moet de mand tussen elke handeling goed worden gewassen en gedroogd. Het gebruik van plastic materiaal is ook een interessant alternatief gebleken voor kleine producenten. Je kunt een guacal gebruiken of meerdere verticaal gerangschikt, omwikkeld met zakken, plastic of ander niet-toxisch isolatiemateriaal dat nuttig is om warmteverlies bij gisting te verminderen. Draaien wordt gedaan door de cacaobonen van de ene container naar de andere over te brengen

source: https://poscosechacacao.blogspot.com/2017/08/metodos-de-fermentacion.html

 

Tags: , ,

Een chocolatier die van chocolade weet.

november 04, 2019
Het valt niet mee om goede chocolade aan een Belg te verkopen vertelt Geert Vercruysse. In zijn winkel in Kortrijk probeert hij zijn landgenoten op te voeden, door ze te laten proeven van al het moois wat hij aan chocolade op de wereld kan vinden. Maar de mythe dat Belgische chocolade de beste van de wereld is blijkt een vreemd bij-effect te hebben. De Belgen zijn het namelijk zelf gaan geloven. En zo wordt chocolade die niet in België is gemaakt door sommige klanten als een verdacht object bekeken. “Kunnen Hollanders wel chocolade maken?” vragen sommige klanten hem. Deze trotse Belgen probeert Geert met merken als Zoto, Mike&Becky of Lapa Lapa toch aan de betere chocolade te krijgen.

De unieke positie die deze man in het chocolade-universum heeft, laat zich aflezen aan het assortiment repen in zijn winkel (dit is met afstand het beste chocoladeaanbod dat ik in België ben tegengekomen). Met een in de loop der jaren opgebouwd, groot internationaal netwerk belanden repen vaak als eerste plek op de Europese markt hier op de toonbank. Zo heeft bijvoorbeeld het merk Marou bij hem zijn introductie gehad in ons werelddeel.
Vaak heeft hij al bij het bestellen van nieuwe repen een klant in gedachte aan wie hij deze wil laten proeven. Hij trekt chocoholics uit de wijde regio en van ver daarbuiten naar Kortrijk. Toch lijdt ook deze connaisseurstempel onder het fenomeen dat, onafhankelijk van de chocoladekwaliteit, aansprekende verpakkingen goed verkopen. Bij een minder aantrekkelijke verpakking is vaak het verhaal achter de reep nodig en dan preekt Geert met vuur en passie het evangelie van de craft chocolate-beweging.
Een hoofdstuk apart zijn de Japanners. Vercruysse exporteert zijn bean to bar-bonbons naar dit land vol chocoholics. De Japanse pers heeft eraan bijgedragen dat vele Japanners die Europa bezoeken een uitstapje naar Zuid-België maken om dan uren in de winkel te blijven hangen. Ik heb een doos van deze bonbons besteld en zal dus aan het eind van dit jaar nogmaals op Geert Vercruysse terugkomen. Want het ware belang van de chocolatier Vercruysse is het aanbod van twaalf verschillende single origin chocoladeganaches en die verdienen een eigen blog.

Uiteindelijk ben ik bij Geert weggegaan met drie repen in mijn tas. Van het Australische merk Atypic Chocolate kocht ik de 70% Dark Chocolate Solomon Islands. Van het Schotse merk Ocelot Chocolate nam ik de Dark Milk reep mee en tot slot ook een Belgische reep, de Millésime Chocolat, Colombie 2017, Noir 90%.

Omdat ze nogal in cacaopercentages oplopen begin ik met de Ocelot. Dit merk, dat om onduidelijke redenen de naam van een Mexicaanse katachtige heeft gekozen, is ook bij de Bijenkorf in Utrecht en Amsterdam verkrijgbaar.  Deze Dark Milk is een 50% reep. Dit merk koopt cacaonibs en couverture bij Original Beans. Op hun site verwijzen ze naar het Virunga-Park dat wij van diverse makers en repen kennen (o.a. The Chocolatemakers). Vanaf 2020 willen ze zelf ook bonen gaan verwerken, maar tot die tijd dus een samengesteld product. De kleine lettertjes vermelden ook nog zeezout als ingrediënt, ik ben benieuwd. De reep ziet er prachtig uit en breekt strak. Een intense karamelgeur is de eerste indruk die ik binnen krijg met licht herkenbaar ook het karakter van verbrande suiker. De reep smelt makkelijk en daarbij explodeert het zoete in de smaak. Ja, de grondtoon van deze reep is karamel, en het toegevoegde zout is zo gedoceerd dat het deze smaak overeind houdt, maar ik schrik echt van de berg suiker. Deze karamelsmaak is wel erg ééntonig en is erg luid aanwezig. Er blijft geen ruimte voor het zout als zelfstandig smaakeffect en naar mijn smaak ontbreekt een frisse tegenhanger in dit smaakprofiel. Deze reep zal zeker veel liefhebbers vinden die van snoepgoed houden.
Dan pak ik de Atypic reep samen met de Bosatlas, want dit merk uit Melbourne gebruikt cacao uit het Pacifische gebied en ik moet de Solomon Eilanden opzoeken. Deze producent werkt dus wel van bean to bar. Deze reep is zeker geen hoogglansreep en de achterkant ziet er toch wel flink hobbelig uit. De geur is voor mij weer een speurtocht. Ik ruik hout, met een diepe chocolade-achtergrond waarin een rookelement verstopt zit. Echt een intrigerende geur. De reep breekt makkelijk met een zachte plop, het breukvlak laat een beetje een kruimelige structuur zien. Het smelten van deze reep is een spel. Ik heb de hele tijd het gevoel van een rijke chocoladecrème in mijn mond, terwijl het eigenlijk gewoon best lang duurt voor deze reep gesmolten is. Ik heb dus heerlijk de tijd om te proeven. Heel even doet de smaak me aan sherry denken, maar dan komt toch net iets sterker het houtige naar voren. Dan zijn we er nog niet, want deze reep schiet ook nog de diepte in met een honingzoete chocoladesmaak aangevuld met toch steeds een flard rookaroma en een mokkagalm. Heerlijk rijk en voluptueus is deze reep.
Ik eindig met de Belgische maker Jean-Christophe Hubert die zijn bedrijf Millésime in Luik heeft. De filosofie van dit bedrijf is heel duidelijk. Ze verwerken bonen van één bepaalde soort, van één bepaalde plaats, uit één bepaalde tijd. Vandaar dat zij jaartallen op hun repen schrijven. Leuk om te lezen vind ik de waarschuwing dat de voorraad dus beperkt is. Zo is het nu eenmaal en van deze notie zouden we ons wat bewuster moeten zijn. De 90% Colombie die ik heb komt uit de noordelijke regio Cordoba en is een Trinitario cacao uit het jaar 2017. Fijn zoveel informatie te krijgen.
Deze reep is prachtig diep van kleur maar ruikt opvallend voor een 90%. Rijpe aardbeien schieten in mijn neus. Strak en luid breekt hij. En dan geduld………deze reep geeft zich niet snel prijs. Hier komen we in het bereik van wat ik hoge, scherpe zuren zou willen noemen. Niet per ongeluk maar juist gewenst heeft deze maker het roosterprofiel zo gekozen dat de bonen niet verbrand zijn, maar hij ons wel een inkijkje geeft in wat cacao vermag. Dit is geen reep voor snoepers, maar voor smaaksensatiezoekers. Ik stel me voor dat droog hardhout zo kan smaken, welke soort weet ik niet, ik ben niet zo thuis in tropische houtsoorten. Gedragen worden deze zuren door een aarde-aroma. Ik krijg het beeld van een fijne grijskleurige natte leemgrond tijdens het proeven. Natuurlijk is deze reep ook astringent te noemen, echter er is toch net die éne gram suiker te vinden die ‘m niet onaangenaam te laten worden. Zoals ik hoopte zit ik nog minuten lang te genieten van de nasmaak die precies op de rand van zuur en bitter hangt.
En zo kom ik weer terug bij Geert Vercruysse. We kunnen allemaal leren van een man die al zoveel jaren chocolade proeft.  

peterschocoladebloG

 

Child Labor in Your Chocolate? Check Our Chocolate Scorecard…

Godiva has committed to “100% sustainable cocoa by 2020,” but has not provided information about who is certifying its cocoa, nor shared any progress or plans regarding their commitment.

Green America

 

Tags: , , , , ,

Welke chocolade gaan we morgen eten?

Welke chocolade gaan we morgen eten?

Creating awareness for a more direct trade and enhanced cocoa quality for the Democratic Republic of Congo. You want to know more? You want to be the first @patisserievercruysse to try a sample? Find out this weekend #sharewathisgreatandgoodinthisworld #geertvercruysse #kortrijk #doorniksewijk @zotocacao #rikolto #rdc #zoipapalexandratou #smallholders #kilimamwenza #manya — bij Share what is great and good in the world!

 

Tags: , , , , , ,

Vegan, gluten free and soy free…

BUT WHY UNROASTED?
We simply love the bold, bright, and fruitier flavor of unroasted cacao beans. We couldn’t find these flavors in other chocolate since most of what is available is made with roasted cacao beans, so we decided to make our own.

We go for the yin and the yang, brighten up and cocoa for coconut @raakachocolate.com #nongmo #usda #transparantie #limitedstock #canesugarfree http://www.patisserievercruysse.com #sharewathisgreatandgoodinthisworld #geertvercruysse #kortrijk #doorniksewijk115 #quality #sale #doorniksewijk

 

Tags: , , , , ,

Kinderarbeid en ontbossing.

Kinderarbeid en ontbossing: rechtstreekse gevolgen van extreme armoede.

Omdat de arme cacaoboer geen werkkrachten kan betalen, zet hij kinderen in. Jonge kinderen gaan niet naar school, maar leveren zware arbeid op het veld. Ongeschoolde kinderen zorgen er generatie na generatie voor dat de toekomst van de families er somber blijft uitzien. Ook het milieu zit met de gebakken peren. Door onder andere gebrek aan vorming, blijven de cacaoboeren dezelfde desastreuze ontbossingstechniek toepassen: “slash and burn”. Door tropisch woud in brand te steken en te kappen, maken ze plaats voor nieuwe cacaoplantages. Een ecologische ramp, ook voor de lokale fauna. Een leefbaar inkomen zal ervoor zorgen dat boeren kunnen overschakelen op agro-ecologische cacaoteelt. Dan zorgen oudere, jonge, hoge en lage bomen en andere beplanting samen voor een uiterst productief systeem.

Gevolgen van de ontbossing:

Verlies aan biodiversiteit: soorten verliezen hun habitat (of kunnen niet meer leven in kleine overblijvende delen van het woud). De populaties worden kleiner en sommige verdwijnen volledig.
Aantasting van de habitat: nieuwe wegen leiden tot een versnippering van het woud. De kleine gebieden die zo ontstaan, zijn gevoeliger voor droogte en voor brand.
Klimaatverandering: aangezien er minder bomen zijn, nemen de wouden minder CO2 op. Tegelijk wordt CO2 uitgestoten als gevolg van het verbranden van bomen.
Verlies van water: door de ontbossing vermindert de hoeveelheid water die de bomen uitscheiden (evapotranspiratie).
Maatschappelijke impact: minder wouden = minder voordelen voor de mensen die van deze wouden moeten leven.

 

Tags: , , ,

 
%d bloggers like this: